Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) έχει εδραιωθεί ως μια μεγάλη απειλή για την ανθρώπινη υγεία, λόγω της ανησυχητικής αύξησης στη συχνότητα εμφάνισής του κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Αυτή η αύξηση της συχνότητας εμφάνισης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις περιβαλλοντικές αλλαγές και στον διαφορετικό τρόπο ζωής. Ο αυξανόμενος επιπολασμός του ΣΔ παγκοσμίως έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου περίπου 387 εκατομμύρια άνθρωποι νοσούσαν κατά το έτος 2014. Αυτός ο αριθμός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί σε 592 εκατομμύρια μέχρι το 2035 και πιστεύεται ότι περίπου οι μισοί από αυτούς θα αγνοούν τη διάγνωσή τους.
Η αύξηση της επίπτωσης και του επιπολασμού του ΣΔ προκαλεί επίσης ένα σημαντικό οικονομικό βάρος σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδίως στις ανεπτυγμένες χώρες. Υπολογίζεται ότι το κόστος των δαπανών υγείας σχετικά με τον διαβήτη είναι περίπου 612 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελούν το 11% του συνολικού κόστους των δαπανών υγείας παγκοσμίως. Η μεταβολική απορρύθμιση που σχετίζεται με τον ΣΔ προκαλεί δευτεροπαθείς παθοφυσιολογικές αλλαγές σε πολλαπλά συστήματα-όργανα τα οποία προκαλούν μια τεράστια επιβάρυνση τόσο για το άτομο με ΣΔ όσο και για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ΣΔ είναι η κύρια αιτία της νεφρικής νόσου τελικού σταδίου (ESRD), των μη τραυματικών ακρωτηριασμών των κάτω άκρων, και της τύφλωσης. Συσχετίζεται επίσης με καρδιαγγειακές παθήσεις. Με μια αυξανόμενη επίπτωση σε όλο τον κόσμο, ο ΣΔ θα είναι η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας για το εγγύς μέλλον. Οι θάνατοι που οφείλονται στον διαβήτη ανέρχονται στα 4.9 εκατομμύρια ανά έτος ενώ το 50% των θανάτων αυτών αφορούν σε άτομα ηλικίας κάτω των 60 ετών. Τέλος, ο ΣΔ θεωρείται ως η 5η κύρια αιτία θανάτου σε όλο τον κόσμο, μετά από τις μολυσματικές ασθένειες, την καρδιαγγειακή νόσο, τον καρκίνο και το τραύμα.
Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) αναφέρεται σε μια ομάδα κοινών μεταβολικών διαταραχών που μοιράζονται τον φαινότυπο της υπεργλυκαιμίας. Χαρακτηρίζεται από διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, των λιπών και των πρωτεϊνών, η οποία οφείλεται στην έλλειψη ινσουλίνης. Η έλλειψη αυτή μπορεί να είναι πλήρης ή μερική ή σχετική. Ως σχετική χαρακτηρίζεται η έλλειψη ινσουλίνης, όταν, παρά τα αυξημένα επίπεδά της στο αίμα, δεν επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών του μεταβολισμού, λόγω παρεμπόδισης της δράσης της στους περιφερικούς ιστούς (αντίσταση στην ινσουλίνη).
Ταξινόμηση
Ο ΣΔ ταξινομείται στις εξής τέσσερις κατηγορίες (τα στοιχεία σχετικά με τον επιπολασμό και την επίπτωση προέρχονται από τις κατευθυντήριες οδηγίες του έτους 2013 της ελληνικής διαβητολογικής εταιρείας):
Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 (ΣΔτ1): παλαιότερα γνωστός ως ινσουλινοεξαρτώμενος ή νεανικός διαβήτης. Προκαλείται από την καταστροφή των β-κυττάρων, που συνήθως οδηγεί σε πλήρη έλλειψη ινσουλίνης. Αυτοάνοσοι μηχανισμοί (τουλάχιστον σε γενετικά προδιατεθειμένα άτομα) ή/και περιβαλλοντικοί παράγοντες κινδύνου θεωρούνται ως βασικοί παράγοντες ενεργοποίησης του ΣΔτ1. Ο ΣΔτ1, ο οποίος αντιπροσωπεύει το περίπου 5-10% όλων των περιπτώσεων ΣΔ, έχει μια σταθερά αυξανόμενη συχνότητα σε όλο τον κόσμο. Ο επιπολασμός του στην Ευρώπη κυμαίνεται μεταξύ 0.6 – 2.6‰ και η επίπτωσή του, σε άτομα ηλικίας ≤ 15 ετών, είναι 9.7-49.0/100000 παιδιά κατ’ έτος. Η επίπτωση στην Ελλάδα ανέρχεται στα 9.7/100000 παιδιά κατ’ έτος.
Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2): αλλιώς γνωστός ως μη ινσουλινοεξαρτώμενος ή ΣΔ των ενηλίκων. Προκαλείται από την προοδευτική μείωση της επαρκούς ανταπόκρισης των β-κυττάρων για την έκκριση της ινσουλίνης που απαιτείται για την αντιμετώπιση των μεταβολικών αναγκών. Στον ΣΔτ2 συμπεριλαμβάνεται όλο το φάσμα συνδυασμών από την κατ’ εξοχήν αντίσταση στην ινσουλίνη με σχετικά μικρή έλλειψη ινσουλίνης μέχρι τη σημαντική μείωση της έκκρισης ινσουλίνης με μικρότερη αντίσταση. Ο ΣΔτ2 αντιπροσωπεύει το ~90% όλων των περιπτώσεων του ΣΔ, και συμβαίνει κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στον πληθυσμό των ηλικιωμένων.1 Ο επιπολασμός του στην Ευρώπη κυμαίνεται μεταξύ 5-10%. Ο ΣΔτ2 στην Ελλάδα έχει τριπλασιασθεί τα τελευταία 35 χρόνια και σήμερα κυμαίνεται περί το 8%. Το συνολικό ποσοστό της θνησιμότητας που οφείλονται σε ΣΔτ2 έχει εκτιμηθεί σε 2,9 εκατομμύρια, ή 5,2% του συνόλου των θανάτων.
Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης (ΣΔΚ): Είναι η διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων που διαπιστώνεται κατά την έναρξη της κύησης ή εμφανίζεται κατά τη διάρκειά της και χαρακτηρίζεται από αύξηση της γλυκόζης νηστείας πάνω από 92mg/dl, υπό την προϋπόθεση ότι κατά την έναρξη της κύησης δεν διαγιγνώσκεται η ύπαρξη επίσημου ΣΔτ2 (γλυκόζη νηστείας πάνω από 126 mg/dl), καθώς και η παθολογική έκβαση της OGTT που εκτελείται την 24-28η εβδομάδα της κύησης. Η συχνότητα του ΣΔΚ κυμαίνεται περί το 18% επί του συνόλου των κυήσεων.
Κριτήρια για τη διάγνωση του Σακχαρώδη Διαβήτη
Η διάγνωση μπορεί να τεθεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους αλλά το θετικό διαγνωστικό αποτέλεσμα πρέπει να επιβεβαιωθεί και μια άλλη ημέρα, εκτός αν συνυπάρχει κλινική συμπτωματολογία υπεργλυκαιμίας. Αναλυτικά οι δοκιμασίες και τα κριτήρια για τη διάγνωση του ΣΔ αφορούν σε ένα από τα εξής:
- Συμπτωματολογία υπεργλυκαιμίας και τυχαία τιμή γλυκόζης πλάσματος ≥200 mg/dl: τα συμπτώματα που αξιολογούνται είναι η πολυδιψία, η πολυουρία και η ανεξήγητη απώλεια βάρους. Η τιμή γλυκόζης που μετρήθηκε σε αίμα που ελήφθη οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και ανεξάρτητα από το χρόνο τυχόν προηγηθέντος γεύματος χαρακτηρίζεται ως τυχαία.
- Γλυκόζη πλάσματος νηστείας ≥126 mg/dl: η αποχή από γεύμα τουλάχιστον για 8 ώρες ορίζεται ως νηστεία.
- Θετική Δοκιμασία Ανοχής στη Γλυκόζη: ορίζεται ως η τιμή γλυκόζης πλάσματος ≥200 mg/dl 2 ώρες μετά την από του στόματος χορήγηση 75 g γλυκόζης.
Μικροαγγειακές και μακροαγγειακές επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη
Τόσο ο ΣΔτ1 και ο ΣΔτ2 συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο μακροαγγειακών και μικροαγγειακών επιπλοκών. Αυτές οι αγγειακές βλάβες συχνά συνυπάρχουν και μπορεί να οδηγήσουν σε υπέρταση, μεταβλημένη αγγειακή διαπερατότητα και ισχαιμία. Mικροαγγειακές βλάβες είναι εμφανείς στη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, στη νεφροπάθεια και στην νευροπάθεια, καθένα από τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφικές συνέπειες. Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση, η διαβητική νεφροπάθεια μπορεί να οδηγήσει σε τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια και η διαβητική νευροπάθεια μπορεί να οδηγήσει σε περιφερική νευρική δυσλειτουργία στα χέρια και στα πόδια, και σε αυτόνομη νευροπάθεια στην καρδιά αλλά και σε άλλα όργανα. Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια χρησιμεύει επίσης ως δείκτης γενικευμένης υπεργλυκαιμικής βλάβης των μικρών αγγείων.12 Εκτός από αυτές τις εκτεταμένες μικροαγγειακές βλάβες στον ΣΔ, υπάρχουν και οι μακροαγγειακές επιπλοκές, όπως η στεφανιαία καρδιακή νόσος, το εγκεφαλικό επεισόδιο και η περιφερική αγγειακή νόσος οι οποίες πιστεύεται ότι είναι οι κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας στους διαβητικούς ασθενείς. Στον ΣΔ παρατηρείται αυξημένος σχηματισμός πλάκας, επιδείνωση της αθηροσκλήρωσης και αγγειοδιασταλτική/ αγγειοσυσυσπαστική απορρύθμιση, καθώς επίσης βλάβες στην λειτουργία των αιμοπεταλίων (αυξημένη συσσώρευση, μειωμένη ινωδόλυση, κ.λπ.) και μεταβολές στη ροή αίματος. Ο συνδυασμός όλων αυτών των αγγειακών βλαβών συμβάλλει στην υψηλή συχνότητα εμφάνισης της καρδιαγγειακής, της αγγειακής εγκεφαλικής (συμπεριλαμβανομένου του εγκεφαλικού επεισοδίου) και της περιφερικής αρτηριακής νόσου στον ΣΔ.
Ο σακχαρώδης διαβήτης, λοιπόν, δεν είναι απλά μια διαταραχή του σακχάρου του αίματος αλλά το πρόβλημα έγκειται στο ότι μπορεί να προκαλέσει πληθώρα επιπλοκών που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής μας και μειώνουν το προσδόκιμο επιβίωσης. Το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε, λοιπόν, είναι να μάθουμε να ζούμε ΜΕ τον διαβήτη μας, να τον σεβαστούμε, ώστε να μας σεβαστεί κι αυτός και έτσι να έχουμε μια καλή ζωή χωρίς προβλήματα.
Παρακολουθηση ασθενων
Προϋπόθεση για την άριστη αντιμετώπιση και πρόληψη των επιπλοκών ενός διαβητικού ασθενούς είναι η τακτική παρακολούθησή του με τους απαραίτητους κλινικούς και εργαστηριακούς ελέγχους.
Ισως το πιο σημαντικο για εναν διαβητικο ειναι η αυτοπαρακολουθηση. Δηλαδη η τακτικη μετρηση του σακχαρου. Και οταν λεμε τακτικη εννοουμε δυο φορες την εβδομαδα για τους διαβητικους που λαμβανουν μονο δισκια, ενω δυο φορες την ημερα τουλαχιστον για τους ασθενεις που κανουν ενεση ινσουλινης. Οι μετρησεις επιπλεον πρεπει να γινονται ενναλαξ (πρωι νηστικος και δυο ωρες μετα τα γευματα), για να μπορει να εχει ο ιατρος μια πληρη εικονα μετρησεων του ασθενη του και να επικντρωθει σε αυτο.
Κάθε 3-6 μήνες, οταν ενας ασθενης δεν ειναι ρυθμισμενος, είναι χρήσιμη η μέτρηση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης HbA1c, ώστε να αποτυπώνεται η αποτελεσματικότητα της κάθε φαρμακευτικής αγωγή. Οταν ο ασθενης ειναι ρυθμισμενος αρκει μια με δυο φορες τον χρονο.
Οι εργαστηριακές αιματολογικές εξετάσεις που πρέπει κάθε χρόνο να κάνουν οι ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη , εφόσον δεν παρατηρείται κάποιο παθολογικό εύρημα είναι οι εξής:
- Γενική αίματος, ΤΚΕ
- Λιπιδαιμικό προφίλ (ολική χοληστερόλη, τριγλυκερίδια, HDL χοληστερόλη, LDL χοληστερόλη)
- Νεφρική λειτουργία (Ουρία, κρεατινίνη, κάλιο, νάτριο, υπολογισμός σπειραματικής διήθησης )
- Ηπατική λειτουργία (τρανσαμινάσες AST και ALT, αλκαλική φωσφατάση, γGT, CPK)
- Έλεγχος θυρεοειδικής λειτουργίας (TSH)
- Γενική ούρων (εάν διαπιστωθεί λευκωματουρία έλεγχος για την προέλευσή της)
- Έλεγχος για τη διαπίστωση μικρολευκωματινουρίας (μέτρηση λευκωματίνης σε συλλογή ούρων 24ωρου ή με τον υπολογισμό του λόγου λευκωματίνης/κρεατινίνης ούρων, σε δείγμα πρωινής ούρησης)
Επιπλέον χρειάζεται και μη αιματολογικός έλεγχος:
- καρδιολογικός έλεγχος των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη
- οφθαλμολογική παρακολούθηση (βυθοσκόπηση)
- τακτικός οδοντιατρικός έλεγχος
- μέτρηση του σφυροβραχιονίου δείκτη (Ankle-Brachial Index-ABI)
- έγχρωμη υπερηχοτομογραφία (US –Triplex) των αγγείων των κάτω άκρων και των καρωτιδων
- έλεγχος και η παρακολούθηση των άκρων ποδών για νευροπάθεια, ύπαρξη εξελκώσεων ή μυοσκελετικών παραμορφώσεων αυτών (επισκοπηση, διαπασων, ΗΜΓραφημα, λοιπες νευρολογικες δοκιμασιες).
Εκπαιδευση ασθενων
Ο στόχος είναι τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη να είναι ενημερωμένα και αυτάρκη.
Η εκπαίδευση περιλαμβάνει:
Α) Γνώση για τη νόσο και τις επιπλοκές της.
Β) Βελτίωση της συμμόρφωσης στη θεραπεία και βοήθεια ώστε τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη να αντεπεξέλθουν στις διάφορες απαιτήσεις της νόσου.
Γενικότερα όμως, υπάρχουν 12 απλά βήματα που θα σας επιτρέψουν να ζήσετε ΜΕ τον διαβήτη σας και να έχετε μια καλή ζωή χωρίς προβλήματα:
- Λαμβάνω σωστά τη φαρμακευτική μου αγωγή σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου. Αν παρατηρήσω κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια ή έχω κάποιο προβληματισμό σχετικά με κάποιο φάρμακο το συζητώ με το γιατρό μου και μαθαίνω για τις εναλλακτικές επιλογές μου.
- Μετράω το σάκχαρο μου στο σπίτι σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου. Προσπαθώ να αιτιολογήσω τιμές που αποκλίνουν από το αναμενόμενο και τροποποιώ τη συμπεριφορά μου.
- Τρώω μικρά και συχνά γεύματα: 3 κύρια (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό) και 3 μικρά (δεκατιανό, απογευματινό, προ ύπνου).
- Προσπαθώ να έλεγξω το σωματικό μου βάρος περιορίζοντας τις θερμίδες που λαμβάνω καθημερινά χωρίς στερητικές και εξαντλητικές δίαιτες.
- Τρώω από ολες τις κατηγορίες τροφίμων (δημητριακά, φρούτα, λαχανικά, όσπρια, γαλακτοκομικά, κρεατικά, ψάρια).
- Προσπαθώ να ακολουθήσω έναν πιο «μεσογειακό» ισορροπημένο τρόπο διατροφής περιορίζοντας την κατανάλωση κρέατος, γλυκών, κορεσμένων (ζωικών) λιπαρών & επεξεργασμένων τροφίμων.
- Περιορίζω την κατανάλωση αλκοόλ και αποφεύγω αλκοολούχα ποτά πλούσια σε σάκχαρα, όπως π.χ. λικέρ, ούζο, γλυκό κρασί κλπ. Η κατανάλωση αλκοόλ από άτομο με διαβήτη με άδειο στομάχι μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές υπογλυκαιμίες!
- Εντάσσω στην καθημερινότητά μου μια μορφή άσκησης που με ευχαριστεί, π.χ. περπάτημα 30 λεπτά/ημέρα. Αν θελήσω να κάνω πιο έντονη άσκηση συμβουλεύομαι το γιατρό μου.
- Ελέγχω την αρτηριακή μου πίεση ανά τακτά χρονικά διαστήματα γιατί πολύ συχνά συνυπάρχει υπέρταση μαζί με το διαβήτη.
- Φροντίζω καθημερινά την ατομική μου υγιεινή χωρίς υπερβολές με σκληρά αντισηπτικά σαπούνια. Προσέχω τα πόδια μου και συμβουλεύομαι το γιατρό μου για όποια ανωμαλία βρω.
- Διακόπτω το κάπνισμα, εφόσον ο συδυασμός κάπνισμα, διαβήτης, υπέρταση και υπερλιπιδαιμία είναι καταστροφικός για τα αγγεία μου!
- Πηγαίνω στα τακτικά προγραμματισμένα ραντεβού μου με το γιατρό μου όπου ελέγχω με ειδικές εξετάσεις την σωματική μου υγεία.
ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ
Ο διαβήτης κύησης εμφανίζεται στο 7% των κυήσεων και αφορά στα υψηλά επίπεδα γλυκόζης αίµατος που αναπτύσσονται στην εγκυµονούσα κατά τη διάρκεια της κύησης. Συνήθως, μετά τον τοκετό, τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος οµαλοποιούνται. Στο διαβήτη κύησης, οι ορµόνες της εγκυµοσύνης αυξάνουν τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος προκειµένου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες ανάπτυξης του εµβρύου. Ο οργανισµός της προσπαθεί να παράξει περισσότερη ινσουλίνη για να µπορέσει να χειριστεί την επιπλέον γλυκόζη, αλλά η ποσότητα που παράγει δεν είναι αρκετή. Εποµένως, η γλυκόζη παραµένει στο αίµα και δεν κατευθύνεται στα κύτταρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος είναι υπερβολικά υψηλά.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι του διαβήτη κύησης;
Αν τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος δεν αντιµετωπιστούν κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης, µπορεί να προκύψει πρόβληµα τόσο για την εγκυμονούσα όσο και για το έµβρυο. Το έµβρυο λαµβάνει θρεπτικά συστατικά, στα οποία περιλαµβάνεται η γλυκόζη, από το αίµα της μητέρας. Αν τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος είναι υψηλά, το έµβρυο θα λάβει υπερβολική ποσότητα γλυκόζης και θα αποθηκεύσει την επιπλέον γλυκόζη ως λίπος. Το έµβρυο µπορεί να πάρει πάρα πολύ βάρος και να γίνει πολύ µεγάλο (αυτή η ιατρική πάθηση ονοµάζεται «µακροσωµία»). Τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης αίµατος µπορούν, επίσης, να επιβαρύνουν το πάγκρεας του εµβρύου καθώς προσπαθεί να παράξει περισσότερη ινσουλίνη για να χειριστεί την επιπλέον γλυκόζη αίµατος.
Ειδικότερα, το έµβρυο µπορεί να αντιµετωπίσει υψηλότερο κίνδυνο περιγεννητικά:
∙ Τραυµατισµός στους ώµους ή άλλου είδους τραυµατισµός κατά τη διάρκεια του τοκετού
∙ Χαµηλά επίπεδα γλυκόζης αίµατος µετά από τον τοκετό
∙ Αναπνευστικά προβλήµατα
∙ Ίκτερος
∙ Ενδοµήτριος θάνατος
∙ Μετά την κύηση και µακροχρόνια, το έµβρυο µπορεί να αντιµετωπίσει υψηλότερο κίνδυνο
∙ Παχυσαρκίας
∙ ∆ιαβήτη τύπου 2
∙ Μαθησιακών δυσκολιών
∙ Ο διαβήτης κύησης µπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο της µητέρας για:
∙ Εµφάνιση διαβήτη τύπου 2 µετά από τη γέννηση του µωρού
∙ Εµφάνιση υψηλής αρτηριακής πίεσης
∙ Πρόωρο τοκετό
∙ Καισαρική τοµή
Ωστόσο, δεν είναι απαραίτητο ότι θα συµβούν όλα αυτά! Ο έλεγχος των επιπέδων της γλυκόζης αίµατος µπορεί να βοηθήσει στη µείωση του κινδύνου.
Αντιµετώπιση του διαβήτη κύησης
Ο στόχος στην αντιµετώπιση του διαβήτη κύησης είναι να διατηρηθούν τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος όσο πιο κοντά γίνεται στα φυσιολογικά. Ο γιατρός σας θα σας βοηθήσει να δηµιουργήσετε και να εφαρµόσετε το κατάλληλο θεραπευτικό σχήµα για να επιτύχετε τον συγκεκριµένο στόχο. Μπορείτε να κάνετε τέσσερα πράγµατα για ρύθµιση της νόσου:
∙ Καταναλώνετε τα γεύµατα και τα σνακ σας σύµφωνα µε το πλάνο των γευµάτων σας
∙ Γυµναστείτε τακτικά
∙ Λαµβάνετε τα φάρµακά σας σύµφωνα µε τις οδηγίες του γιατρού σας
∙ Ελέγχετε συχνά τη γλυκόζη του αίµατός σας, σύµφωνα µε το θεραπευτικό πλάνο.
Τι να περιµένετε κατά τη διάρκεια και µετά από τον τοκετό
Όταν θα πάτε στο νοσοκοµείο για να γεννήσετε, το προσωπικό θα ελέγξει τη γλυκόζη του αίµατός σας και θα παρακολουθήσει προσεκτικά την υγεία σας. Αν λαµβάνατε ινσουλίνη κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τη χρειαστείτε κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Μετά από τον τοκετό, τα επίπεδα των ορµονών σας θα πέσουν. Τα επίπεδα της γλυκόζης αίµατος συνήθως οµαλοποιούνται. Το επίπεδο της γλυκόζης αίµατος του εµβρύου παρακολουθείται για να διασφαλιστεί ότι κυµαίνεται στο φυσιολογικό εύρος. Ο γιατρός σας θα ελέγξει τη γλυκόζη αίµατος 6 έως 12 εβδοµάδες µετά από τη γέννηση του µωρού για να διασφαλίσει ότι είναι φυσιολογική. Μπορεί να διατρέχετε µεγαλύτερο κίνδυνο εµφάνισης διαβήτη στη µετέπειτα ζωή σας λόγω του διαβήτη κύησης, και γι’ αυτό ο γιατρός σας µπορεί να σας συστήσει να παρακολουθείτε τη γλυκόζη του αίµατός σας. Μπορείτε να µειώσετε τον κίνδυνο εµφάνισης διαβήτη τύπου 2 εάν:
∙ Συνεχίσετε να ακολουθείτε έναν υγιεινό τρόπο διατροφής
∙ Γυµνάζεστε τακτικά
∙ Προσέχετε το βάρος σας
Πηγή novonordisk.gr
ΔΙΑΒΗΤΙΚΟ ΠΟΔΙ
Με τον όρο «διαβητικό πόδι» χαρακτηρίζονται όλες οι βλάβες των ποδιών διαβητικών ατόμων κάτω από τους αστραγάλους, οι οποίες αποτελούν κάποιες από τις σοβαρότερες επιπλοκές που απειλούν τα άτομα με Σακχαρώδη διαβήτη.
Το διαβητικό πόδι σε νούμερα
∙ Το 15% των ατόμων με ΣΔ θα αναπτύξει έλκος στο πόδι
∙ Η συχνότητα εξελκώσεων φτάνει το 2% κάθε χρόνο
∙ Το 70% των ακρωτηριασμών μη τραυματικής αιτιολογίας
∙ Το 50% θα χρειαστεί δεύτερο ακρωτηριασμό μέσα στα επόμενα 5 χρόνια
∙ Από τα άτομα που έχουν υποστεί και δεύτερο ακρωτηριασμό το 55% θα αποβιώσει μέσα στα επόμενα 5 χρόνια.
Ως υψηλού κινδύνου χαρακτηρίζονται τα άτομα με
∙ νευροπάθεια, δηλαδή βλάβες στα αισθητικά νεύρα εξαιτίας του διαβήτη με συνέπεια το άτομο να μην αντιλαμβάνεται τον πόνο
∙ περιφερική αγγειοπάθεια, η οποία δημιουργείται λόγω της σοβαρής αρτηριοσκλήρυνσης, παραμορφώσεις του ποδιού
∙ δυσμορφίες όπως κάλοι και υπερκερατώσεις
∙ κακή ρύθμιση του σακχάρου
∙ μειωμένη όραση
∙ μοναχική ζωή
∙ μεγάλη ηλικία
∙ ψυχική διαταραχή
∙ παχυσαρκία
Φροντίδα των ποδιών για τα άτοµα µε διαβήτη
Τα άτοµα µε διαβήτη πρέπει να πραγµατοποιούν πλήρη εξέταση ποδιού κάθε χρόνο.
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε κάποιες ενδεικτικές οδηγίες για τη διατήρηση της υγείας των ποδιών σας. Για πιο συγκεκριμένες οδηγίες, επισκεφθείτε το διαβητολόγο σας.
∙ Πλένετε τα πόδια σας µε χλιαρό νερό καθηµερινά, αλλά μην τα αφήνετε στο νερό για περισσότερο από 5΄. Μία μεγαλύτερη παραμονή στο νερό αφαιρεί το απαραίτητο λίπος από το δέρμα και προκαλεί ελαφρά ξηρότητα και σχισίματα.
∙ Στεγνώνετε καλά τα πόδια σας, ειδικά ανάµεσα στα δάχτυλα.Αν δεν φτάνετε, χρησιμοποιήστε το σεσουάρ.
∙ Κόβετε τα νύχια σας με πολύ προσοχή, είναι προτιμότερο να τα κονταίνετε με λίμα.
∙ Φοράτε καθαρές µαλακές κάλτσες σωστού µεγέθους.
∙ Φοράτε πάντα παπούτσια σωστού µεγέθους.
∙ Κρατάτε τα πόδια σας ζεστά και στεγνά.
∙ ∆ιατηρείτε το δέρµα σας µαλακό µε ενυδατική κρέµα, αλλά µην εφαρµόζετε την κρέµα ανάµεσα στα δάχτυλα.
∙ Μην περπατάτε ξυπόλυτοι µέσα ή έξω από το σπίτι.
∙ Εξετάζετε τα παπούτσια σας καθηµερινά για σκισίµατα, χαλίκια, νύχια ή οτιδήποτε άλλο θα
µπορούσε να πληγώσει τα πόδια σας.
∙ Παρατηρείτε καθηµερινά τα πόδια σας για κοψίµατα, µώλωπες, φουσκάλες ή οίδηµα και ενηµερώστε αµέσως τον γιατρό σας εάν κάτι δεν φαίνεται φυσιολογικό.
Ασκήσεις των κάτω άκρων
∙ Βάδισμα: Κάνετε ένα καθημερινό περίπατο μισής ως μιας ώρας με γρήγορο βηματισμό. Προσπαθήστε να αυξάνετε την απόσταση κάθε φορά.
∙ Άσκηση σκάλας: Ανεβείτε γρήγορα τις σκάλες στις μύτες των ποδιών.
∙ Τέντωμα της γάμπας: Ακουμπήστε στον τοίχο, κρατώντας τα πόδια σε απόσταση μεταξύ τους, με τα πέλματα σταθερά στο πάτωμα: Διπλώστε και επαναφέρετε τους βραχίονες 10 φορές.
∙ Άσκηση καθίσματος: Καθίστε σε μία καρέκλα και σηκωθείτε 10 φορές χωρίς να αλλάξετε τη στάση σας, κρατώντας τα χέρια σας σταυρωμένα.
∙ Άσκηση στις μύτες των ποδιών: Κρατηθείτε από μία καρέκλα και σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών σας χωρίς να μετακινηθείτε.
∙ Κάμψη γονάτων: Στηριζόμενοι σε μία καρέκλα κάνετε 10 βαθιές κάμψεις γονάτων, κρατώντας ίσια την πλάτη σας.
∙ Ανασήκωμα της φτέρνας: Σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών σας και επανέλθετε. Επαναλάβετε 20 φορές. Κατά την ανύψωση ισορροπήστε ρίχνοντας το βάρος πότε στο ένα και πότε στο άλλο πόδι.
∙ Ταλάντωση των κάτω άκρων: Σταθείτε με το ένα πόδι υπερυψωμένο από το πάτωμα, π.χ. πάνω σε ένα βιβλίο. Κρατηθείτε από μία καρέκλα και ταλαντεύστε το ελεύθερο πόδι μπρος- πίσω 10 φορές. Επαναλάβετε την άσκηση με το άλλο πόδι.
∙ Περιστροφή των ποδιών: Καθίστε στο πάτωμα γέρνοντας προς τα πίσω. Περιστρέψτε τα πόδια σας κυκλικά, στην αρχή δεξιόστροφα και μετά αριστερόστροφα.
